sep 30 2007

Home sweet home

Category: Zonder rubriekhendrik @ 19:05

Zo… de eerste nacht in het eigen bedje zit er weer op en ik moet zeggen dat ik snel weer aan mijn eigen dekens, kussen en smalle strookje bed, dat door Johanna voor me overgelaten wordt, gewend ben. Vannacht moest ik het bed delen met niet alleen mijn vriendin, maar ook onze drie katten: Joris, Nora en Gerrit. Tja… Johanna had ze ruim 3 weken niet gezien, dus wie kan het haar kwalijk nemen dat ze wat extra tijd met ze door wil brengen… ik niet in ieder geval.

We zijn de reis terug naar Nederland met de tijd meegevlogen. Waar we bij de heenreis pas 2 uur na vertrek aan kwamen (verschil lokale tijd op vertrekpunt en lokale tijd op bestemming) hebben we nu een complete nacht overgeslagen. Gelukkig heb ik weinig last van nachtjes overslaan, maar toch neem ik geen risico’s. Om de jetlag zo klein mogelijk te houden zorg ik dat mijn bedtijd is zoals deze normaal ook zou zijn. Daarnaast heb ik nogal wat televisie uurtjes in te halen, aangezien ik het de afgelopen weken, met uitzondering van de eerste en laatste nacht in een hotel, ZONDER televisie heb moeten doen. En gezien het feit het zaterdagavond is kan ik mijn hart ophalen. Tegen 1 uur ’s nachts vind ik het wel welletjes geweest, zet ik de televisie uit en kruip ik bij Johanna en de katten in bed. Tijd voor mijn eerste nachtje in eigen bed en huis en zonder Egbert en Marije… het blijkt echter snel te wennen. De volgende dag gaan mijn oogjes pas in de middag weer open. HEERLIJK geslapen moet ik zeggen. En, zoals zo veel mensen direct na de vakantie al zeggen, het vakantiegevoel is snel weg… helaas.

Het enige wat ons nog aan de vakantie herinnert zijn de ruim 2000 foto’s die we de afgelopen weken hebben gemaakt en alle herinneringen die we er aan hebben overgehouden. Ondanks dat we een paar dagen geleden nog in onze camper door de Amerikaanse canyons reden is het gevoelsmatig al tijden terug en zijn we alweer opnieuw toe aan vakantie. Wie weet krijg ik Egbert en Marije nog een keer zo gek om met ons mee te gaan, of was het nou andersom? Doet er ook niet toe… er is nog genoeg van Amerika overgebleven en daarnaast hebben we ook nog Canada, met al zijn indrukwekkende meren. Wat mij betreft kan een trip die kant op voor het aankomende voorjaar wel op de agenda worden gezet, met de reistijd verdubbeld naar een week of 6 tot 8 en de camper bij elke andere verhuurder dan Cruise Amerika. Zo gaat het vaak… je bent nog maar net terug van vakantie en je hebt het alweer over de volgende. En waarom ook niet…

Ik wil nogmaals iedereen bedanken die onze avonturen de afgelopen weken heeft gevolgd. En ik wil een speciale dank uitbrengen naar ons welkomstcomité dat ons met luid gejuich heeft ontvangen op Schiphol: de moeder en oma van mijn broer en mij, de ouders en het broertje van Marije, de broer van Johanna en natuurlijk NEL… die ervoor gezorgd heeft dat het grootste deel van dit comité aanwezig kan zijn en dat ik dit bericht vanaf de bank in ons eigen huisje kan typen. Daarnaast was Nel toch wel onze meest trouwe fan en is zij in haar eentje verantwoordelijk geweest voor het grootste deel van de ruim 200 reacties die we de afgelopen weken hebben mogen ontvangen.

Bedankt iedereen! En… ik hoop… tot het volgende rondreisje.nl!

Groeten Hendrik


sep 29 2007

Live vanaf LAX

Category: Zonder rubriekhendrik @ 00:25

Nou… daar zitten we dan… bij de Burger King op LAX, het vliegveld van Los Angeles. We zijn niet allemaal de nacht even goed doorgekomen; met name Marije heeft niet veel slaap gehad en nog tot in de nachtelijke uurtjes op het balkon gezeten. Waarschijnlijk aan een sigaretje… geen idee, want in tegenstelling tot haar heb ik wel heerlijk geknord. Ondanks de warm kamer en de beperkte ruimte en dekens die ik van Johanna tot mijn beschikking had gekregen. Zoals zo’n beetje elke ochtend waren Johanna en Egbert de eersten uit bed. Marije en ik hebben toch altijd iets meer tijd nodig om wakker te worden… en waarom ook niet; we hebben/hadden vakantie!

Rond 10:30 uur was iedereen klaar voor het ontbijt. Helaas bleek bij aankomst het uitgebreide ontbijt buffet nog slechts enkele minuten beschikbaar te zijn, waar wij er van uitgegaan waren dat dit tot een uurtje of 11 zou zijn. Snel scheppen we per persoon 2 borden vol met alles wat er lekker uit ziet. En het komt goed… met een voldaan gevoel vertrekken we na een half uurtje weer, onze buikjes rond gegeten.

Wanneer we het restaurant uitkomen, lijkt er in de lobby een hard rock concert in voorbereiding te zijn. Overal waar we kijken zien we luidruchtig volk, gekleed in zeer bijzondere kleding en haar in kleuren die je normaal gesproken alleen met carnaval zou overwegen. Verder informeren leert ons dat het om een “bedrijfsuitje” gaat van een landelijke winkelketen welke gespecialiseerd is in de verkoop van alternatieve kleding. En het is duidelijk dat de doelgroep ook als personeel in de vele winkels te vinden is. Eigenlijk zijn wij toeristen de buitenbeentjes in het hotel, vergeleken met de immer binnen stromende punkers. Elke nieuwe buslading wordt met luid gejuich verwelkomt en we wensen het personeel veel sterkte, wanneer we op de shuttlebus richting het vliegveld vertrekken.

We komen mooi op tijd aan op het vliegveld; het is net 13:45 uur geweest wanneer we in de rij gaan staan en ons vliegtuig vertrekt pas om 17:45 uur. Na de behoorlijk strenge controle bij de douane kleden we ons allemaal weer aan en maken we ons klaar voor een paar uurtjes rondstruinen door de Taxfree shops van LAX. Helaas komen we van een koude kermis thuis; het hele vliegveld is per 10 gates verdeeld in kleinere gebouwen die niet met elkaar verbonden zijn. En in ons gebouw zijn slechts een handjevol winkels te vinden en evenveel eetgelegenheden. Het doet er ook niet toe… we hebben toch niets nodig, behalve wat kleinigheidjes voor een aantal geselecteerde thuisblijvers.

En nu zitten we dus bij de Burger King een laatste Amerikaanse hap naar binnen te werken, voordat ons vliegtuig over een anderhalf uur zal vertrekken. Ik sluit af met een aantal van onze belevingen:

  • Huur nooit je camper bij Cruise Amerika, tenzij je je de gehele reis aan het voertuig wilt ergeren;
  • Het is onmogelijk bijna 5000 kilometer af te leggen in een week of drie rondreizen door West-Amerika in een camper;
  • Laat je portemonnee niet op de balie liggen van een winkel in Big Sur als vervolgens een paar honderd mijl verder gaat reizen;
  • Hulde aan FedEx die achtergebleven goederen zonder problemen nastuurt;
  • Amerikanen doen niet aan ’s avonds gezellig nazitten bij een kampvuurtje bij de camper;
  • Het wordt in Amerika niet gewaardeerd als je voor een winkelcentrum gaat zonnebaden;
  • Eind september zijn nergens in Amerika meer luchtbedjes voor in het zwembad te krijgen;
  • Monument Valley is niet zo bijzonder als het slecht weer is;
  • Alles is hier groot: de vervoersmiddelen, de hamburgers en de hoeveelheden eten en… niet te vergeten… de mensen zelf;
  • Waar je ook bent; het eerste wat iedereen zegt is: “Hi, how are you!”;
  • Ze doen hier in Amerika niet aan shag, behalve aan hele slechte, droge rommel… tot grote ergernis van Egbert;
  • En het is geen probleem om met 2 broers, 2 vriendinnen, 3 weken in 1 camper rond te reizen door Amerika.

En zo zijn er nog veel meer dingen waar die mij van de afgelopen weken zullen bijblijven. Wat mij vooral is opgevallen is de vriendelijkheid van de mensen, of het nou nep is of niet. Overal waar je komt maken mensen een kort praatje met je en zijn ze geïnteresseerd in de reis die je aan het maken bent. Voor nu toch echt wel een keer de allerlaatste keer zeg ik vanaf een saai vliegveld in Los Angeles: mensen, bedankt voor jullie interesse in onze rondreis door Amerika en misschien tot het volgende rondreisje.nl!

Over en sluiten,

Hendrik


sep 27 2007

Terug bij af: Los Angeles

Category: Zonder rubriekhendrik @ 23:30

Gisteravond voor de allerlaatste keer overnacht in “onze” camper. En eigenlijk waren we daar allemaal best wel een beetje blij om. Ondanks het feit dat we het enorm naar onze zin gehad hebben en er eigenlijk te weinig tijd voor hebben gehad alles te zien wat we wilden zien, vinden we het toch heerlijk dat we overmorgen weer in onze eigen bedjes kunnen slapen. Maar zo ver is het nog niet; eerst zullen we nog een nachtje overnachten in het Mariott hotel vlakbij het vliegveld van Los Angeles en vervolgens staat ons nog een lange vlucht van ruim 10 uur te wachten. Maar dan is het toch echt zover, dan zullen de gekken voor het eerst in meer dan 3 weken weer voet zetten op Nederlandse bodem. Waar ons misschien wel een waar welkomstcomité zal staan te wachten, aangezien er nog wel wat ruimte in de bus is waar Nel ons mee op zal komen halen. We zijn benieuwd…

Vanochtend was het slechts een kort ritje vanuit onze camping naar de Cruise America vestiging, waar we onze camper moesten inleveren. Nog voor 7:00 uur ’s ochtend waren we allemaal op en net iets over 8:00 uur vertrokken we richting Los Angeles. Ondanks de spits kwamen we mooi op tijd aan en waren we tegen 11:00 uur al in ons hotel. We hadden geluk: ondanks het feit dat we officieel pas vanaf 13:00 uur in onze kamer kunnen, krijgen we direct de sleutel en kunnen we even bijkomen. Niet voor lang, want om 11:45 worden we al weer opgehaald voor een City Trip Los Angeles. We gaan een aantal interessante plekjes van de stad en een aantal huizen van bekende Amerikanen bekijken. Tijdens de trip die het grootste deel van de dag duurt worden we opgezadeld met een tourguide die ons tussen de informatie door van een eigen gemaakte CD laat “genieten” en herinnerd hij iedereen er aan de fooi – die volgens zijn woorden meestal $ 10,- per persoon is – NIET te vergeten. Ik blijf het vreemd vinden; het is eigenlijk een soort van ongeschreven regel een fooi van 10 tot 15 procent te geven op zo’n beetje alles wat je betaalt hier in Amerika. Het is niet verplicht, maar het wordt je zeker niet in dank afgenomen als je het niet doet, heb ik gemerkt. Waarom niet gewoon direct die fooi bij de prijs optellen? Een stuk duidelijker en het voorkomt teleurgestelde gezichten. Maar terug naar de tour… Een tour die we misschien beter bij aankomst in Los Angeles een week of drie geleden hadden kunnen doen. Begrijp me niet verkeerd hoor… Het is erg leuk om eens de hekken om een huis van een bekende Amerikaan(se) te zien of het Hollywood bord van een paar honderd meter afstand te fotograferen. Maar vergeleken met Bryce Canyon National Park of Grand Canyon National park stelt het eigenlijk weinig voor. Maar, zoals onze tourguide zelf ook al aangeeft, zo’n City Trip Los Angeles kan je nu mooi van je “Things To Do” lijstje afstrepen. En daar heeft ‘ie helemaal gelijk in. Wij gekken strepen dit bij deze af.

Na alle opwinding van deze tour gaan we heel even bijkomen op onze hotelkamer om vervolgens voor de laatste keer naar een Amerikaans winkelcentrum te gaan voor wat onnodige dingen en een hapje eten. Nog even wat TV kijken, de laatste foto’s op deze website zetten en één van de laatste berichtjes typen en dan gaat onze allerlaatste nacht hier in de Verenigde Staten in. Drie weken rondreizen in een camper… het was een hele ervaring die alle gekken erg goed bevallen is. Geen ruzies, veel dingen gezien en een hoop lol gehad. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar, al zal bij een volgende keer de camper bij een ander bedrijf gehuurd worden en moeten er toch een paar weken bij. Wanneer je veel wil zien en ook nog eens een beetje wil kunnen genieten is naar mijn mening drie weken toch net wat te kort. We hopen in ieder geval dat we jullie een beetje hebben kunnen laten meegenieten van onze tijd hier. Ik heb het in ieder geval als erg positief ervaren om deze website steeds weer bij te werken. Op deze manier beleef je alles nog een keer na en geniet je er eigenlijk twee keer en een beetje extra van. Daarnaast help je jezelf aan alle leuke dingen die je hebt gedaan herinneren.

Ik wens jullie om bijna 1:30 uur ’s nachts, lokale tijd, een hele goede nacht. En voor de mensen die onze zaterdagmiddag zullen opwachten op Schiphol: TOT DAN!

Groeten Hendrik


sep 26 2007

Aan al het goede komt een eind… helaas

Category: Zonder rubriekhendrik @ 22:25

Vandaag is het de laatste dag op een camping in de camper waar we de afgelopen weken mee hebben rondgereisd. Een laatste dag zoals een laatste dag zou moeten zijn: weinig gedaan, maar veel genoten. Vanochtend eens niet gewekt door de wekker, maar gewoon wakker geworden toen we wakker werden. Volgens de berichten zou het vandaag tegen de 30 graden worden en rond 9:30 uur, toen we allemaal zo’n beetje wakker waren, liep te temperatuur al redelijk die kant op. Ik had me gisteravond al voorgenomen zoveel mogelijk zon te gaan pakken en met de slaap nog in mijn ogen heb ik me ingesmeerd en ben ik buiten in de zon gaan liggen. Een uurtje later lagen alle gekken in het zonnetje te bakken… een raar gezicht waarschijnlijk, aangezien we in de afgelopen weken op geen enkele camping, in geen van de 4 staten die we hebben aangedaan, ook maar één Amerikaan hebben zien zonnebaden. Zoiets doe je hier blijkbaar niet. En dat is misschien maar goed ook, want ik heb ook nog niet één Amerikaan(se) gezien die ik in zwembroek of bikini zou willen zien liggen op een handdoekje. Maar ik dwaal af… de hele ochtend hebben we gezellig met zijn allen van het heerlijke Californische zonnetje genoten.

’s Middags zijn we, ondanks de waarschuwing van de dames over de temperatuur van het water, toch maar richting het zwembad gegaan. Het was vandaag gevoelsmatig misschien nog wel warmer dan gisteren, aangezien er vandaag weinig tot geen wind stond. Bij het eerste teentje in het water kon ik bevestigen dat het water inderdaad behoorlijk aan de koude kant was. Toch valt het, na een paar bommetjes, rare sprongen en foto’s van deze hele voorstelling, best mee. Het valt met name de dames op dat de kerels zich weer als kleine jongetjes gedragen als ze eenmaal in en met water kunnen spelen. Het duurt dan ook niet lang of de dames, die lekker op hun handdoekje naast het zwembad liggen te zonnen, de eerste vloedgolf over zich heen voelen komen… met dank aan Egbert.

Tegen de avond maken we ons klaar voor onze laatste maaltijd in de camper; een maaltijd bestaande uit alle leftovers van de afgelopen weken. We hebben de keuze uit een uitgebreid buffet: tomatensoep, aardappelpartjes en -schijfjes, hamburgers, kipnuggets, macaroni and cheese en een gezond stukje ananas als toetje. Met alle overgebleven etenswaren maken we twee oudere stelletjes, die in een enorme camper vlakbij ons staan, blij.

Net als gisteravond zitten we vanavond wederom rond het kampvuurtje. We hebben flink wat hout ingekocht en de koelbox vol bier, wijn en frisdrank zitten. Onze laatste dag hier… ik kan het nog maar moeilijk geloven. Voor mijn gevoel zijn we hier nog maar net, maar het is niet anders: aan al het goede komt een eind. Morgenavond slapen we weer in hetzelfde hotel als waar we de eerste nacht van deze vakantie hebben doorgebracht: het Mariott op het vliegveld van Los Angeles. Vanaf daar kunnen jullie morgen het laatste bericht vanuit de Verenigde Staten van ons gekken verwachten. Wij genieten hier nog even van het kampvuurtje en de laatste drankjes. Morgen gaat de wekker om 6:30 uur en we hopen rond 9:00 uur bij Cruise America in Los Angeles aan te komen. Daar zullen we afscheid nemen van het enige van deze vakantie dat ik zeker NIET zal missen: onze zielige excuus voor een camper.

Tot zover,

Hendrik


sep 25 2007

“Even” de stad in om luchtbedjes te halen

Category: Zonder rubriekhendrik @ 23:47

Zoals ik gisteren al vertelde was de camping, waar we afgelopen nacht na een uurtje of 8 zijn aangekomen, niet echt wat we er van verwacht hadden. Gelukkig hadden we een alternatieve camping op nog geen 10 minuten rijden achter de hand gehouden. We hadden de wekker lekker vroeg gezet en na 3 keer het volledige nummer “Kom van dat dak af!” van Peter Koelewijn te hebben gehoord (de nieuwe wekker melodie van Egbert) stonden we allemaal met de oogjes open naast onze bedjes. Afrekenen en op naar een camping die – hopen we – beter zal bevallen.

Na om precies te zijn 2x links en 2x rechts te zijn gegaan komen we op de nieuwe camping aan, die er meteen al een stuk beter uitziet. De camping is voorzien van veel bebossing, bevindt zich aan een meertje en is tegen een heuvel aangebouwd. We krijgen een plekje toegewezen met prachtig uitzicht over het eerder genoemde meer en ook nog eens vlakbij het zwembad en de sanitaire voorzieningen. Kortom: een prachtplek! De temperatuur hier in San Dimas is ook aanzienelijk hoger dan in de Grand Canyon; het is nog geen 10:00 uur in de ochtend en is al over de 20 graden. Het duurt dan ook niet lang en we liggen ingesmeerd en wel in het ochtendzonnetje te bakken. Begin van de middag is de temperatuur dermate hoog opgelopen dat het voor de mannen niet meer is uit te houden in de volle zon. We besluiten dan ook richting het zwembad te gaan voor een verfrissende en duik en daar het zonnebaden te vervolgen. Helaas… het hek van het zwembad is nog voorzien van een hangslot, ondanks het feit dat de op een bord getoonde tijd van opening al lang verstreken is: 10:00 uur ’s ochtends. Verder is er rondom het zwembad niets anders dan beton te vinden, waar wij er stiekem toch wel van uit waren gegaan dat er lekkere relax stoelen te vinden zouden zijn. Maar voor elk probleem is een oplossing en we vertrekken richting de kampwinkel voor de sleutel van het zwembad en een paar luchtbedjes om lekker in het water op te kunnen dobberen. Het zwembad is inderdaad snel geopend, maar er zijn helaas geen luchtbedjes in de kampwinkel te krijgen. Ook hiervoor komen we snel met een oplossing: “even” de stad in om daar een paar te gaan halen. Egbert en ik laten de dames achter, zodat zij lekker door kunnen bakken, en bellen een taxi die ons naar een groot winkelcentrum in de buurt zal brengen.

De dame op de receptie van onze camping heeft ons getipt over een enorm winkelcentrum in de buurt. Een taxi zou niet meer moeten kosten dan een dollar of 12 en dat is maar $ 3,00 per luchtbedje… geen geld. Na een half uur te hebben gewacht komt eindelijk de taxi en een kwartiertje later en $ 20,00 verder komen we aan bij een enorm complex. Hiermee heeft A de receptioniste ons voorgelogen en zijn B de reiskosten per luchtbedje al opgelopen tot $ 5,00 per stuk. Ach… straks dobberen we lekker op onze nieuwe luchtbedjes in het zwembad en dat zal het allemaal goed maken hopen we. Helaas…. een paar honderd winkels verder hebben we nog steeds geen luchtbedjes en staan we opnieuw een half uur te wachten op een taxi terug naar de camping. We zijn inmiddels meer dan 2 uur verder. Om te voorkomen dat we een hele middag zon missen trekken we onze shirts uit en gaan we voor het winkelcentrum, waar we op onze taxi wachten, nog even wat zon pakken. Het blijkt echter dat je in het preutse Amerika je shirt alleen op het strand mag uitrekken. Dit wordt ons uitgelegd door twee heren van de “Mall Security”… de winkelcentrum politie zeg maar. Al onze gegevens worden genoteerd en we vloeken al dat een fikse bekeuring er ook nog wel bij kan. Gelukkig valt het mee en blijft het bij een waarschuwing. Een half uurtje later worden we door een vriendelijke taxichauffeur afgezet voor onze camper, 3 uur na ons vertrek en nog steeds zonder luchtbedjes. Aangezien het zwembad na nader onderzoek van de achtergeblevene dames een temperatuur had van tegen het vriespunt gaan we maar weer op dezelfde plaats liggen als waar we vanochtend de eerste zon in San Dimas gepakt hebben: naast onze camper op een open gevouwen slaapzak.

Zodra de zon achter de heuvels verdwijnt frissen we ons op en gaan we ons klaarmaken voor een gezellige avond bij het kampvuur. We zijn goed voorbereid: we vertrekken met drie zakken hout, een koelbox met drinken en de laptop naar een mooie stookplaats op een heuvel in de buurt van de camper. En vanaf deze locatie type ik dit bericht en neem ik afscheid van onze trouwe lezers en lezeressen voor vandaag. Een dag waar ik verwacht had iets meer zon te pakken dat uiteindelijk het geval is. Twee dingen heb ik wel geleerd: zelfs in de grootste winkelcentra in Amerika zijn eind september geen luchtbedjes meer te krijgen en het wordt in Amerika niet gewaardeerd als je in je blote bast voor een winkelcentrum gaat zonnebaden…

Groeten Hendrik


sep 24 2007

Vanuit de Grand Canyon de lange reis terug ingezet

Category: Zonder rubriekhendrik @ 19:33

Laat ik beginnen met de mededeling dat de foto’s van de derde week van onze vakantie te bekijken zijn; er blijken nogal wat mensen hier ongeduldig op te wachten. Maar het wachten is voorbij hoor: bovenaan deze pagina is de link te vinden. We zitten in de laatste dagen van onze vakantie en, zoals eerder gemeld, zullen we deze laatste dagen niet veel meer doen dan een beetje in de zon liggen. Er staat nog wel een City Trip Los Angeles op de planning, maar verder zal de foto impressie van de derde week niet veel verder uitgebreid worden. Het is niet anders…

Terug naar vandaag… Gisteren hebben we slechts een glimp op kunnen vangen van een mistig en mysterieus ogend Grand Canyon. National Park. Ondanks het feit dat dit er al indrukwekkend uitzag, leek het ons goed vandaag de boel nog eens nader te gaan onderzoeken. We stappen rond 11:00 uur in onze camper en rijden de lange, saaie weg van de camping naar de ingang van het park. De rit duurt bijna een uur en voert over een weg die lijnrecht naar de ingang van Grand Canyon National Park leidt. In het park aangekomen bekijken we eens rustig waar we in de korte tijd die we hier willen gaan besteden nog een paar mooie foto’s kunnen maken. Ik zeg “korte tijd”, omdat de reis naar onze laatste camping waar we zullen staan, voordat we onze camper moeten inleveren, één van behoorlijke lengte is. Een paar dagen terug berichtte ik nog dat de rit naar Monument Valley waarschijnlijk de langste was… een rit die rond de 5 uur had geduurd. Deze valt echter in het niets met wat ons vanmiddag en vanavond nog te wachten staat: een reis van meer dan 500 mijl die tegen de 8 uur zal gaan duren, inclusief de stops om bij te tanken (zowel de camper, als wij zelf). We proberen dus een beetje haast te maken, zonder al te veel van deze prachtige omgeving te hoeven missen. We zien op de kaart, die we bij het binnenkomen van het park hebben mogen ontvangen, dat er een route is die enkel door de speciale shuttlebus gereden mag worden. Dat moet dus wel iets bijzonders zijn, concluderen we. En dat blijkt ook te kloppen: vanuit de twee locaties, die we hebben uitgekozen om eens nader onderzoek te gaan verrichten, hebben we een prachtig uitzicht van de omgeving die ze hier de naam “Grand Canyon National Park” hebben gegeven. Onder de foto’s van week 3 kunnen jullie hier van meegenieten.

Een foto of 100 verder besluiten we de lange reis richting Los Angeles in te gaan zetten. Het is inmiddels 15:30 uur en we hopen rond 23:30 op de plaats van bestemming aan te komen: een camping op nog geen uur rijden van de plaats waar we donderdag onze camper moeten gaan inleveren. Zoals tot nu toe altijd het geval is geweest klopt het uiteindelijke resultaat exact met de verwachtingen en rijden we om 23:30 onze camping op. Deze camping lijkt echter meer op een woonwagenkamp, dan op de gezellige eindbestemming, zoals wij die voor ogen hadden. De dag heeft echter lang genoeg geduurd en we besluiten eerst het bed op te gaan zoeken en morgen maar eens verder te zien…

Groeten Hendrik


sep 23 2007

Doe ons nog maar even 30 graden en bakken aan het zwembad

Category: Zonder rubriekhendrik @ 23:07

Na de lange, en dus achteraf gezien vrij zinloze reis, van gisteren konden we vandaag eens lekker uitslapen. Vannacht is het behoorlijk tekeer gegaan: flinke regenbuien en zelf onweer in de verte. Toch bleek hier niets meer van terug te zien toen wij onze oogjes opendeden: een strak blauwe lucht en een aangename temperatuur.

Keurig netjes staan we met z’n allen om een uurtje of 11:00 te wachten op onze vervoer in verband met de excursie naar Antelope Canyon. De foto’s in de folders zagen er erg indrukwekkend uit, dus we waren allemaal erg benieuwd. Om een uurtje of 11:30 begin we ons af te vragen of er misschien iets mis is gegaan met onze aanmelding. Ons vervoer had er toch inmiddels al moeten zijn, toch? Kleine miscalculatie, blijkt… in tegenstelling tot Nederland zijn er in Amerika meerdere tijdzones. En wegens het feit dat wij gisteren bij onze reis vanuit Monument Valley zo’n tijdzone zijn overschreden is het hier in Page een uurtje vroeger; het is dus pas 10:30! Uiteindelijk worden we keurig netjes volgens lokale tijd 11:15 opgepikt en vertrekken we richting Antelope Canyon.

Eenmaal aangekomen doet een kleine spleet in de rotswand niets vermoeden van al het moois dat ons te wachten staat. Wanneer we de spleet binnenwandelen zien we prachtige vormen die door de jaren heen door weer, wind en water in de rotsen zijn gemaakt. Zoals we al vaker hebben meegemaakt is ook dit weer lastig te beschrijven en zal een foto dus meer zeggen dan duizend worden. We zullen daarom binnenkort een aantal foto’s voor jullie plaatsen.

De excursie duurt niet zo heel lang, aangezien Antelope Canyon eigenlijk niets anders is dan een spleet tussen twee rotsen van nog geen 100 meter lang. Binnen 2 uur na vertrek staan we dan ook alweer op onze camping; een ervaring rijker en meer dan 100 foto’s verder. De reis naar Grand Canyon National Park is slechts een paar honderd mijl en moet in een uurtje of 3 te doen zijn. Deze schatting blijkt redelijk te kloppen, aangezien we inderdaad zo’n 3 uur na vertrek aankomen in het park. Alle campings blijken echter vol te zijn en we zullen dus iets buiten het park moeten gaan zoeken. We besluiten een camping NA het park te kiezen, aan de kant waar we ook moeten zijn wanneer we binnenkort weer richting Los Angeles moeten. Terwijl we door het park rijden stoppen we nog op een aantal plaatsen voor wat foto’s. Wat mij direct opvalt is de hoeveelheid groen; ik had verwacht dat de Grand Canyon een behoorlijke dorre bedoeling zou zijn, toch blijkt er langs de daadwerkelijk canyons een overvloed aan groen aanwezig te zijn. Verder is meteen duidelijk waarom deze omgeving de naam “Grand Canyon” heeft gekregen: enorme rotspartijen en diepe afgronden, zo ver het oog reikt.

Eenmaal aangekomen op onze camping gaan we eerst maar eens bekijken wat we hier morgen allemaal kunnen gaan doen. Er is ons iets verteld over een brug met glazen vloer, waarop je direct naar beneden, de afgrond in, kijkt. Helaas is niet alleen de canyon zelf erg groot, ook de afstanden tussen de verschillende bezienswaardigheden zijn niet misselijk. Het zou betekenen dat we alleen voor deze bijzondere brug een flink stuk moeten gaan rijden en we zijn het er met zijn allen wel over eens dat we de afgelopen dagen meer dan genoeg hebben gereden. Daarnaast is de temperatuur hier in de buurt van Grand Canyon National Park ook niet echt om over naar huis te schrijven, maar toch doe ik het: 17 graden overdag en ’s nachts temperaturen rond het vriespunt. Er wordt unaniem besloten morgen een paar leuke plekjes aan te doen om wat foto’s te maken en vervolgens als de wiedeweerga te vertrekken richting het mooie weer en een plek waar we nog even lekker kunnen bakken aan een zwembad.

Onderzoek leert ons dat in een plaatsje vlak voor Los Angeles de weersverwachtingen voor onze laatste dagen in de Verenigde Staten precies op onze wensen aansluiten: temperaturen van boven de 30 graden en volop zon. Verder blijkt er ook nog eens een prachtige camping te zijn met een zwembad en een bubbelbad… op naar Pomona, Californië! Het is vanuit Pomona slechts een klein uurtje rijden naar de plaats waar we onze camper aankomende donderdagochtend in moeten leveren. En aangezien we morgenavond al aan zullen komen op de camping, betekent dit dat we maar liefst 2 volle dagen kunnen relaxen aan het zwembad. En dat lijkt ons allemaal te perfecte afsluiting van deze vakantie; een vakantie waarin we veel gereisd, gezien en beleeft hebben…

Groeten Hendrik


sep 22 2007

Leuk hoor… dat Monument Valley

Category: Zonder rubriekhendrik @ 23:03

Zoals ik al eerder vertelde was de rit van vandaag de langste tot nu toe, zowel qua kilometers als qua tijd. Om 6:15 uur ging het wekkertje en na een minuutje of 20 de tijd te hebben genomen wakker te worden ging ik me maar eens douchen. Rond 7:15 uur waren we (Egbert als chauffeur en ik als navigator) klaar voor vertrek: op naar Monument Valley!

Hoe dichter we bij Monument Valley kwamen, hoe slechter het weer werd, leek het wel. Waar toen we vertrokken nog weinig tot geen wolkje aan de lucht te zien was, daar zagen we het nu steeds dichter en dichter trekken. Tot nu toe hadden we het erg getroffen met het weer en eigenlijk elke dag volop zon gehad. Eigenlijk moesten we dus niet mopperen, maar toch… je gaat er toch eigenlijk niet van uit dat, wanneer je 11 uur in een vliegtuig zit, je zonder zonneschijn komt te zitten. Toch leek het daar wel degelijk op uit te draaien.

De reis ging voorspoediger dan we hadden verwacht en na nog geen 6 uur rijden kwamen we op een bewolkt en winderig Monument Valley aan. Bij het openen van de deur van onze camper moet Johanna direct weer terugdenken aan de quad rit van gisteren. Nog voordat ze ook maar één voet op de grond heeft gezet wordt ze begroet door een flinke lading opgewaaid zand. De rest van de gekken krijgt dezelfde verwelkoming en we zijn er dan ook snel uit: hier moeten we geen minuut langer blijven dan nodig is. Eigenlijk zouden we pas morgen Monument Valley gaan verkennen/bekijken, maar een kleine check op internet doet ons leren dat de weersverwachting voor Monument Valley niet al te best is: onweersbuien! Nog geen half uur nadat we op de camping waren aangekomen staan we alweer aan de balie om onze 2 nachten om te laten zetten in slechts 1 nacht. We krijgen keurig netjes ons geld terug en vertrekken richting Monument Valley zelf (onze camping bevindt zich op een kwartiertje buiten het park).

Wanneer we het park binnenrijden zien we dat we een ritje kunnen maken met eigen vervoer (ons campertje dus) langs alle bezienswaardigheden. Ideaal, denken we, want daarmee besparen we ons het geld voor een tour met de toeristenbus. De weg zou verhard zijn volgens de folders, dus dat moet geen probleem zijn… zelf niet voor ons brik. Toch doen hellingen van 10% en meer, zandpaden met kuilen waar je een Sint Bernard in kan begraven, extreme rukwinden en het daardoor opstuivende zand en de angstige gezichten van de beide dames ons besluiten het hier maar voor gezien te houden. Ondanks het feit dat we hier rond 6:15 uur ’s ochtend voor zijn opgestaan en ruim 6 uur achter het stuur hebben gezeten besluiten we zelfs de overbleven nacht op onze camping hier te laten voor wat het is en richting de Grand Canyon te rijden. Omdat het onmogelijk is, in de tijd die we nog hebben, in één ruk door te rijden besluiten we te gaan overnachten in het plaatsje Page. Daarnaast kan vanuit Page de Antelope Canyon bezichtigd worden en dat is een toeristische attractie die met name Johanna graag nog wil zien (deze stond ook op onze initiële route). Rond een uurtje of 19:00 komen we aan op de gekozen camping, waar we na het boeken van een excursie naar de Antelope Canyon, wat gaan eten een en vervolgens lekker vroeg naar bed gaan. We worden pas om 11:15 uur opgepikt, dus we kunnen eens lekker uit gaan slapen. En neem van mij aan, daar waren met name de chauffeurs (Egbert en ondergetekende) wel aan toe.

Na onze excursie morgen vertrekken we richting Grand Canyon National Park; onze laatste échte bestemming van deze vakantie. En op het moment dat je dat dan typt begin je het eigenlijk pas te beseffen: onze vakantie is al bijna weer voorbij. Leken voor ons vertrek drie weken nog zo lang, daar blijken dit achteraf gezien eigenlijk veel te kort te zijn geweest. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen, het is nog 6 nachtjes slapen en jullie mogen er van uitgaan dat we de aankomende dagen nog even flink zullen genieten.

Groeten Hendrik


sep 21 2007

De verborgen schoonheid van Bryce

Category: Zonder rubriekhendrik @ 23:13

Vandaag hebben we een dag de tijd om Bryce Canyon National Park eens te gaan bekijken. We staan op een camping op ongeveer een mijl vanaf de entree van het park. De omgeving hier ziet er op het eerste gezicht niet heel bijzonder uit: wat heuvels, veel groen en in de verte iets wat rotspartijen. Mooi, maar zeker niet bijzonder. Wat wel “bijzonder” is aan Bryce is de temperatuur ’s nachts: waar we de afgelopen weken met ramen open hebben kunnen slapen, werden Johanna en ik vannacht gewoon wakker van de kou. Overdag is het hier een graadje of 20-25, maar ’s nachts koelt het af tot rond de 5 graden boven het vriespunt. Nadat Johanna bijna volledig aangekleed weer in bed is gaan liggen, ik een paar warme sokken heb aangedaan en we drie dekens over ons heen getrokken hebben, warmen we weer voldoende op om door te slapen tot de volgende ochtend.

We staan vandaag niet al te vroeg op; het is ’s ochtends nog steeds erg fris en we hebben de hele dag nog. Toch valt het weer vandaag mee, het is al zo’n 25 graden en in het zonnetje is het prima vertoeven. We hebben gisteravond besloten de omgeving eens te gaan verkennen op een quad, je weet wel, zo’n motorfiets met vier wielen. Vol goede moed vertrekken we naar het verhuur tentje om ons in te laten schrijven voor een rit van 3 uur. Helaas… de ritten van 3 uur worden alleen vanaf 8:30 uur gegeven en toen lagen wij met zijn allen nog lekker op één oor. Toch is er nog hoop… een paar kilometer verder is nog een bedrijf waar we misschien nog wél de mogelijkheid hebben een tocht van 3 uur te maken. Maar ook bij deze tweede keuze komen we van een koude kermis thuis. Er zit dus niets anders op dan genoegen te nemen met een rit van “slechts” een uur. We kiezen voor een 2-persoons quad, waarbij de mannelijke gekken chauffeur zijn en de vrouwelijke gekken als passagier meehobbelen. En dat is het inderdaad: MEEHOBBELEN. De zeer hobbelige en nog veel stoffigere rit van een uur blijkt meer dan genoeg. Zeker voor Johanna; daar waar bij de rest van de gekken een zonnebril het grootste deel van het opwaaiende zand en stof opvangt, hebben bij Johanna haar ogen het zwaar te verduren gehad. Veel van de omgeving hebben we geen van allen kunnen zien… niet alleen vanwege al het zand en stof, maar ook vanwege het feit dat de quad rit niet door het park zelf ging, maar door de omgeving daarbuiten. En aangezien we hier zijn voor Bryce Canyon National Park besluiten we die middag nog en bezoekje te gaan brengen aan het park zelf.

We rijden met onze camper naar het park en parkeren ons brik bij het bezoekerscentrum. Ook hier is nog niet veel bijzonders te zien: dezelfde bomen en heuvels als net daarbuiten. Nietsvermoedend nemen we de shuttlebus en stappen de eerste de beste halte uit. Binnen een minuut lopen van de halte zien we echter de verborgen schoonheid van Bryce Canyon National Park. Prachtige roodgekleurde rotspartijen in vormen die bijna onnatuurlijk lijken te zijn. Uitgestrekt over vele kilometers ver en meer dan twee kilometer hoog/diep. We hebben de keuze uit een aantal wandelroutes in drie verschillende categorieën: licht, normaal, gevorderd. We besluiten een van de kortere routes te nemen in de categorie “normaal”. De eerste kilometer dalen we af tussen de prachtig gevormde rotspartijen. Smalle wandelpaden langs de rotswanden voeren ons tot beneden in de canyon. Vreemd genoeg is het daar groener dan je zou verwachten…bomen groeien op en door de rotsen heen; een zeer rare gewaarwording, maar daarom niet minder mooi. We worden er zo door afgeleid dat niemand er rekening mee houdt dat we uiteraard ook dezelfde afstand weer omhoog moeten dan die we zijn afgedaald de afgelopen kilometer. De zware klim vanaf het dal naar de 2,5 kilometer hoogte waar we een half uur geleden vandaan vertrokken lijken niet te horen bij een wandelroute in de categorie “normaal”. Na een uurtje komen we uitgeput aan op het einde van de wandelroute (eveneens het startpunt ervan) en zijn we blij dat we niet voor een gevorderde wandelroute hebben gekozen.

Bryce Canyon National Park: een park dat we helemaal niet in onze originele route hadden opgenomen. Toch ben ik blij dat we er zijn geweest. Dit park wordt niet voor niets als een van de mooiste nationale parken van Amerika aangemerkt. Het is in ieder geval het meest bijzondere stukje natuur dat IK de afgelopen weken hier ben tegengekomen. En ik vraag me af of het aankomende Monument Valley en Grand Canyon National Park hier verandering in kunnen brengen. We zullen zien…

Morgen staat ons de langste reis tot nu toe te wachten: zo’n 325 mijl (520 kilometer) naar Monument Valley. Met een gemiddelde snelheid van 50 mijl per uur betekent dat al snel een reistijd van tegen de 7 uur. Morgen zal het wekkertje lekker vroeg gaan om zo begin van de middag aan te komen op onze bestemming. Ik ben benieuwd wat ons daar te wachten staat. We houden jullie op de hoogte!

Groeten Hendrik


sep 20 2007

Op naar het volgende nationale park

Category: Zonder rubriekhendrik @ 00:16

Na een paar lange ritten staat er vandaag een lekker korte ritje op de planning: slechts 2 uurtjes rijden naar Bryce Canyon National Park. Gisteravond hebben nog eens rustig bekeken hoe de laatste dagen van onze vakantie er uit moet komen te zien en we hebben het volgende bepaald:

  • 20-9: Zion National Park – Bryce Canyon National Park
  • 21-9: Bryce Canyon National Park
  • 22-9: Bryce Canyon National Park – Monument Valley
  • 23-9: Monument Valley
  • 24-9: Monument Valley – Grand Canyon National Park
  • 25-9: Grand Canyon National Park
  • 26-9: Grand Canyon National Park – iets vlakbij Los Angeles
  • 27-9: iets vlakbij Los Angeles – Los Angeles (camper inleveren)
  • 28-9: KLM vlucht 602 naar Amsterdam/Schiphol
  • 29-9: “Dag iedereen! We zijn d’r weer!”

Zoals je ziet verblijven we op alle locaties één volledige dag, zodat we verassingen (zoals in Zion) voorkomen. Zoals in het bovenstaande lijstje te zien is vertrekken we vandaag richting Bryce Canyon National Park. Het is een kort ritje je en we hebben bedacht dat wanneer we vroeg weg gaan, we in verhouding meer tijd in Bryce te besteden hebben; we zetten de wekker om 8:15 uur. De telefoon van Egbert, die tot nu toe met zijn irritante melodietje als wekker fungeerde, heeft er echter de brui aan gegeven (ik ontken alles!). De reserve wekker, de telefoon van Johanna, wordt daarom ingezet. Deze staat echter nog op de tijd zoals deze in Californië gold en hier in Utah is het een uurtje later. We hebben ons dan ook onbedoeld een uurtje verslapen en vertrekken pas om 10:30 uur.

Helaas heeft gisteren de TomTom, of eigenlijk de satelliet ontvanger, het begeven. Vreemd genoeg kan er hier in de Canyons niet met voldoende satellieten verbinding gemaakt worden om onze positie te bepalen. Vanaf vandaag tot aan het moment dat we weer satellieten kunnen ontvangen zullen we het dus met de ouderwetse kaart moeten doen. Gelukkig is het wegennet hier in de bergen vrij beperkt, waardoor verkeerd rijden praktisch onmogelijk is. Keurig op tijd komen we na twee uurtjes rijden aan op onze camping, aan de voet van Grand Canyon National Park. Toch hoop ik dat wanneer we weer in Los Angeles aankomen en we de Cruise America vestiging op moeten gaan zoeken TomTom weer volledig operationeel is.

Groeten Hendrik

PS: namens alle gekken: Geert Jaap, gefeliciteerd ouwe seun!


Volgende pagina »